Sonra bir bakarsın ki hiç kimse aynı değildir.
Dünya farklı bir yerdir.
Her şey gözüne başka görünür.
Ama aslında…
Dünyada değişen hiçbir şey olmamıştır.
Senin içinde kırılmadık tek bir vazo bile kalmamıştır,
ama dünyada yaprak bile kımıldamamıştır.
Öylece…
İçinde çiçekler açmış saksılarım bir bir düşüyordu.
Onca zaman koşulsuzca sulamıştım onları;
kurduğun her cümleyle,
sustuğun her kelimeyle yıkıldılar.
Sonra geçtim karşılarına
ve emeklerimin, hayallerimle birlikte yıkılışını seyrettim.
Sen tek bir kişiydin…
ama ben gözlerimi sana açtığımdan,
seni dünyam sanıyordum.
Seninle iyiliği, doğruluğu, insanlığı ve merhameti öğrenmiştim.
İnsanların sevilebilir ve güvenilir olduklarını senden öğrenmiştim.
Hata yapabileceklerini de öyle…
O günden sonra anladım ki:
İnsan, şefkat gördüğü yüreği kırmamalı.
Sevmek bu değil.
Sevgi apaçık ve pür-i paktır.
Hani bazen öyle güvenirsin ki…
orada mı diye kontrol etmediğin insanlar vardır.
Çünkü orada olduklarını bilirsin.
Düşünsene;
hiç orada olmamış
ya da bir gün sessizce gitmiş oradan…
Ben seninle sırt sırta verdiğimizi sanmıştım…
⸻
Bazen bir insanın varlığı,
dünyaya duyduğumuz güvenin sessiz bir temeli olur.
Farkına varmayız ama içimizde bir yerde,
o kişinin varlığıyla dünyanın biraz daha yaşanılır olduğuna inanırız.
Çünkü bazı insanlar sadece hayatımızda yer kaplamaz;
aynı zamanda içimizde kurduğumuz anlamın,
umudun ve güvenin taşıyıcısı olurlar.
Ben de bir zamanlar böyle inanıyordum.
Sana.
Sana olan inancım,
aslında dünyaya olan inancımın küçük bir yansımasıydı.
İnsanların iyi olabileceğine,
sözlerin gerçekten bir anlam taşıdığına,
bir kalbin başka bir kalbe zarar vermeden de yaklaşabileceğine inanıyordum.
Ama sana inancımı yitirmek…
beklediğimden daha büyük bir boşluk bıraktı.
Çünkü o an
sadece bir insana olan güvenim kırılmadı.
İçimde, dünyaya dair kurduğum o sessiz düzen de çatladı.
Bir anda fark ettim ki
bazı kırılmalar sadece iki kişi arasında yaşanmaz.
Bazen bir kalpte başlayan o küçük sarsıntı,
bütün dünyaya bakışını değiştirebilir.
Sokaklar aynı kalır,
insanlar aynı,
hayat aynı şekilde akmaya devam eder…
Ama insanın içindeki güven
yerinden oynamıştır artık.
⸻
Sonra anladım;
insanlar gözüme farklı geliyor.
Bildiklerimden artık emin değilim,
bir terslik var.
Sonra bir gece gökyüzüne bakarken fark ettim:
Sana inancımı yitirmek,
tüm dünyaya güvenimi kaybettirmişti.